In Memoriam Jaap Böhmer

Afgelopen week bereikte ons het droevige bericht, dat Jaap Böhmer plotseling is overleden.

Jaap was eind jaren ‘60 en begin jaren ’70 een vaste waarde in het eerste en tweede elftal van vv Zeddam. Hij was aanvoerder van het team, dat in 1968 de GVB-beker won met het 2e elftal (zie foto hieronder). 

In 1973 moest Jaap zijn actieve voetbalcarrière noodgedwongen beëindigen, notabene na een opgelopen blessure tegen aartsrivaal MvR. Jaap was niet het type om vervolgens zijn voetbalkennis over te brengen op onze jeugd, maar hij bleef met hart en ziel aan de vereniging verbonden.  Jaap was de ideale vrijwilliger: er was werkelijk niets (behalve training geven of leider worden) wat je hem niet kon vragen. Als er iets rond de accommodatie moest worden opgeknapt of gemaakt, dan was Jaap – later samen met zijn zoon Silvio – erbij betrokken. Hij was vrijwilliger van de kantinecommissie, en was er ook als er een donateursactie moest worden gedaan.
Hij steunde ook graag alle activiteiten van de vereniging. Hij was lid van de toenmalige supportersvereniging, lid van de vrienden van VVZ, sloeg werkelijk geen kaartavond van onze activiteitencommissie over en hielp mee bij verschillende vrijwilligersavonden.

Maar bovenal was Jaap supporter van Zeddam 1. Samen met Doortje sloeg hij geen wedstrijd over, zowel thuis als uit. Ik kan mij niet herinneren, dat ik Jaap niet zag of hoorde tijdens een wedstrijd. En als je Jaap hoorde, dan was dat wel een teken om nog eens extra je best te doen.
Jaap was een typische “ruwe bolster, blanke pit”. Hij was altijd op de achtergrond, maar als hij je iets duidelijk wilde maken, dan liet hij dat in woord en daad merken. Hij was niet alleen kritisch, maar veel vaker trots op “zijn” jongens. Ik weet nog goed dat hij na een wedstrijd van het 1e de gebroeders Meijer (Sjaak en Arjon), die aan de bar zaten, iets te enthousiast feliciteerde. Hij tikte ze beiden tegen het hoofd, maar met zo’n kracht, dat Sjaak en Arjon met de koppen tegen elkaar sloegen en een paar dagen last hadden van hoofdpijn!

Maar ook dat typeerde Jaap: hij was met iedereen begaan en had met iedereen een goede band. En niemand zag dan ook iets kwaads in zijn enthousiasme.

De laatste jaren zag je wel dat het voor Jaap steeds lastiger werd om vrijwilligerstaken op te pakken. Het harde werken tijdens zijn leven eiste steeds meer zijn tol. Maar tot het laatst was hij zondags achter de bar te vinden om te helpen bij de wedstijden van het 1e. Wij zullen hem eeuwig dankbaar blijven voor wat hij allemaal voor onze vereniging heeft gedaan.

Jaap is in besloten kring gecremeerd. En tijdens de crematie werd op de achtergrond het clublied van vv Zeddam gedraaid, om nog maar eens te benadrukken hoezeer de club in zijn hart zat… Jaap werd 77 jaar.

We wensen Doortje, Silvio, Maurice, Patricia en de rest van de familie heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

Namens het bestuur,

Ingo Nieling